Funkcjonowanie rejestru w innych państwach 

W krajach Unii Europejskiej rejestry prowadzone są przez notariuszy. Dostęp do informacji czy testament został sporządzony ma prawie każdy obywatel. Natomiast treść sporządzonego testamentu nie jest publicznie dostępna. Może się z nim zapoznać prawnik, który jest do tego upoważniony oraz spadkobierca; w obu przypadkach może to nastąpić tylko po przedstawieniu aktu zgonu, nigdy wcześniej.
W 1971 r. to władze państwa francuskiego wyszły z inicjatywą rejestracji testamentów. Początkowo były to zwykłe kartki, na których sporządzano krótkie informacje na temat sporządzanych testamentów. Obecnie jest systemem informatycznym, opartych na tych samych zasadach funkcjonowania co w Belgii czy na Węgrzech. Jego działanie koordynują notariusze. Również w Holandii idea stworzenia systemu wypłynęła od władz państwowych. Obecnie uprawnienia te są przekazywane bezpośrednio do realizacji przez notariuszy. We Francji w ciągu ostatnich 35 lat dokonano 16 mln. wpisów, tylko w ostatnim roku wpłynęło 500 tys. zapytań o testament rejestrowany oraz dokonano 400 tys. rejestracji testamentów w systemie.

Idea systemu rejestracji testamentów

System ma umożliwić odnalezienie testamentu, bez względu na kraj, w którym notarialnie został sporządzony. Ma zawierać informację kto i kiedy taki testament sporządził. Kwestie ustalenia czy jest on ważny, czy np. po zarejestrowanym testamencie spadkodawca nie sporządził nowego w domu, który treścią może wykluczać testament już zarejestrowany, dochodzone będą w późniejszym terminie. Najważniejsze jest, by informacja, iż testament został sporządzony, mogła zostać odszukana.

W 2008 r. notariusze sporządzili w Polsce aż 111 743 testamentów, to o 5 proc. więcej niż rok wcześniej.